خرمشهرها در پیش است

تاریخ، همواره در حال تکرارِ لحظاتِ سرنوشت‌ساز است. روزی در پشت خاکریز‌های خرمشهر و روزی در قلب تهران. رزمنده‌ای که بند پوتین‌هایش را محکم می‌کند تا به سوی جبهه قدم بردارد، تنها در حالِ انجام یک مأموریت نظامی نیست و حتی شاید نبرد، انتخاب او نبوده است؛ او بعد از یک ناآرامی درونی دست به انتخاب زده‌است. او با عزیزانش وداع می‌کند، وصیت‌نامه می‌نویسد و دل را از متعلقات دنیا خلاص می‌کند. او بدون چشم داشتی به آینده فقط به آزادی شهری می‌اندیشد که ناجوانمردانه اشغال شده‌است.
وقتی رهبرِ حکیم و شهیدمان، با نگاهی نافذ به افق‌های پیش رو، فریاد زد که «خرمشهرها در پیش است»، در واقع خرمشهر را با تمام مجاهدت‌هایش از دل دهه ۶۰ به زمان امروز و آینده‌ای نه چندان دور، درست در پیش چشمان ما آورد، با این تفاوت که اینبار میدان فرهنگ، اقتصاد و سیاست کشور مورد تهاجم و در معرض سقوط هستند.
“خرمشهر ها در پیش است” نهیبی است به تمام دل هایی که در پشت خاکریز‌های دفاع مقدس جامانده و یا آنانی که بعد از دهه ها آرزو می‌کنند که کاش از زودتر به این جهان آمده بودند تا از قافله عقب نمی‌ماندند .
رزمنده ای که به نبرد می‌رفت در فکر غنیمت نبود او فقط در فکر اطاعت بود، او به خرمشهر می‌اندیشید به پاک کردن رد چنگال های دشمن؛ اکنون اینجا تهران نیست، اصفهان نیست، مشهد و شیراز و تبریز هم نیست اینجا درست همان خرمشهر است، رد چنگال های دشمن بر جسم و روح مردم نمایان است، باید دوباره انتخاب کنیم باید دل از دنیا ببریم نباید به شوق غنیمت قدم برداریم شاید الان خرمشهر ما بیشتر از هر لحظه‌ای نیاز به امداد داشته باشد و هر لحظه تعلل خسارات جبران ناپذیری را وارد کند .
نکند که در هیاهویِ روزمرگی‌ها و غفلتِ از دشمنی‌هایِ پیچیده، آن ندا در گوشمان کمرنگ شود. نگذاریم «حرفِ امام» روی زمین بماند؛ چرا که هر خرمشهری که از دست بدهیم، بخشی از هویت و اقتدارمان را به حراج گذاشته‌ایم. خرمشهرها در پیش است؛ و این بار، میدانِ نبرد در قلبِ بازار، در پیچ‌ و خم‌های سیاست‌گذاری و در میدانِ نبردِ رسانه‌ای و فرهنگی که هویتِ نسل‌ها را هدف گرفته‌است؛ درست در وجب به وجبِ دل‌ها و اندیشه‌هایِ ماست.