معجزه حضور ملت در صحنه

آنچه این شب‌ها در کوچه و خیابان‌های شهر شاهد هستیم، صرفاً یک تجمع ساده نیست؛ این یک «سلاح راهبردی» در دستان امت است. دشمن صهیونیستی و اتاق فکرهای واشینگتن، تمام محاسباتشان را بر «گسست میان حاکمیت و مردم» بنا کرده بودند، اما همین حضور خودرویی و پیاده در هفته اول، تمام معادلاتشان را «درآورد» و آن‌ها را در حیرتی راهبردی فرو برد.
این جمع‌های خیابانی، فراتر از جناح‌بندی‌های مرسوم، «بخش خاکستری» را هم به میدان آورد. قدرت جاذبه انقلاب به‌گونه‌ای بود که حتی چهره‌های هنری و تیپ‌هایی که شاید در تصور برخی «خودی» به نظر نمی‌رسیدند، دوشادوش مذهبی‌ها ایستادند و مصداق «وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا مَا أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ» (انفال، ۶۳)؛ و میان دل‌هایشان الفت انداخت، که اگر آنچه در زمین است همه را انفاق می‌کردی نمی‌توانستی میان دل‌هایشان الفت اندازی… گشتند
این همان حقیقت «امت» است که دشمن از درک آن عاجز است.
در حالی که بدخواهان به دنبال «سوریه‌سازی» و کشاندن کشور به ورطه فتنه و جنگ داخلی بودند، حضور هوشمندانه مردم در خیابان، «ثبات‌بخش» شد. این حضور، هم به خواص و مراجع بصیرت داد و هم جلوی آشوب را گرفت. دشمن که می‌خواست در ۹ اسفند کار را تمام کند، آنقدر در برابر سدِ ملت عقب‌نشینی کرد تا به «چهارشنبه‌سوری» رسید؛ اما آنجا هم با یک شکست مفتضحانه روبه‌رو شد و خیابان‌ها از لوث وجود آشوب‌طلب خالی ماند.
میدان جنگ امروز، بیش از آنکه عرصه موشک‌ها باشد، عرصه «طاقت‌ها»ست. تصویر جهانیِ امروز یک دوگانه معنادار است: در یک سو، ساکنان غاصب سرزمین‌های اشغالی در ترس و گریه و فرار به پناهگاه‌ها هستند، و در سوی دیگر، مردم ایران هر شب در خیابان‌ها با نشاط و اراده، سرود قتح می‌خوانند. این «تصویر سازی»، روحیه جبهه مقاومت را تقویت و تصمیم‌گیری را برای دشمن فلج می‌کند.
حضور مردم، دستِ لرزانِ کسانی را که در داخل به دنبال «مذاکره ذلیلانه» یا تسلیم در برابر آمریکا و اسرائیل هستند، می‌بندد. این جمع‌ها با شعارهای صریح و حس انتقام، اجازه نمی‌دهند کسی به نام «مردم» نسخه سازش بپیچد. حضور در خیابان، یعنی بستنِ درهای نفوذ به روی کودتاچیان داخلی که می‌خواهند پیروزی میدان را در میز سیاست حراج کنند.
تضعیف این تجمعات یا سرد کردن مردم، به هر بهانه‌ای که باشد، یک «خیانت ملی» است. کسی که آگاهانه یا ناآگاهانه بر ضد این شورِ مردمی زمزمه کند، عملاً در تیم آتشِ دشمن بازی کرده است. وظیفه رسانه و هنر امروز، «نقطه اوج» بخشیدن به این هویت ملی است. هر فرد در این جمع، خود یک «موشک راهبردی» است که قلب استکبار را نشانه رفته تا ان‌شاءالله با خروج قطعی آمریکا از منطقه، شاهد نابودی رژیم منحوس صهیونیستی باشیم.